23-04-09

EEN STEEN DIE VERTELDE.

 

 

 

 

 

Ergens in De Panne, dicht aan het strand ...

 staat er een grote grijze steen.

Meeuwen vliegen er dagelijks op en aan, en kinderen spelen vrolijk in het zonnetje. 

Vlak voor dat éne, grote stenen oog ...

KUNST IN DE PANNE 2009 052


Ik heb hem daar al vaker zien staan,

maar deze keer was ik toch wel heel nieuwsgierig geworden naar zijn eigen verhaal.

Ik stapte er naar toe, moest me even bukken,

 toen ik daar naar zocht.

En de steen begon me te vertellen:

Over heel veel pijn en verdriet, over leven en de dood.

KUNST IN DE PANNE 2009 051


Het zonnetje verzachtte de harde realiteit van die steen zijn stille woorden,

het duingras danste lustig verder op het zachte briesje heen en weer .

De steen zelf verroerde zich niet,  toen ik zo gebukt naar hem luisterde  ... 

en plots zag ik samen in gedachte één met hem, hoé de geschiedenis zich herhaalde. 

Hoe een kleine klaproos aan zijn voeten, 

zich bloedmooi door het zonlicht liet openbloeien ...

In Flanders fields ...

KUNST IN DE PANNE 2009 053

' Dit nooit meer hé '  vertrouwde hij me nog toe op een zachte fluistertoon ...

' Hopelijk niet ' kon ik alleen maar uitbrengen.

 Hij zweeg,

De grote grijze steen werd daarna,

alléén ... ?

 Nog grijzer ...

 

 

 

 

 

Commentaren

"Dit nooit meer" hoeveel keer is dit al niet gezegd
en toch blijven de mensen elkaar pijn doen.
Hopelijk komt er echt ooit een einde aan.

Etje

Gepost door: Etje | 23-04-09

Reageren op dit commentaar

Klaverke, Iedere grijze steen heeft zo z'n eigen verhaal. We hoeven er alleen maar naar te luisteren. Helaas zijn het vaak geen vrolijke verhalen.
Maar verhalen die we nooit meer willen beleven.
Veel groetjes !

Gepost door: Piet | 23-04-09

Reageren op dit commentaar

Klaverke, Die stenen her en der zijn nodig om ons geheugen op te frissen. Want een mens vergeet zo vlug als hij er zelf niet bij betrokken was!
groetjes.

Gepost door: magda | 25-04-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.